یه کلبه ،
یه جنگل ،
یه بارون ،
یه تاریکی ،
یه تنهایی ،
یه سکوت ،
یه عروسک نبودن ،
یه نقش بازی نکردن ،
یه بیخود نخندیدن ،
رو دوست دارم ،
اما ....




(از یه رفیق)

   کلا  من دوازده فروردین یاد بدبختی هام می افتم، کلا عرض کردم..

تو "دوست دارم" منی/ گرانبهای ممنوعی که دارد همینطور/ نگفته می ماند/ منکه نیستم گفته باشم برگشتن برگشتن/ چه آمدن های مزخرفی که/ هیچ کس به دیگری نگفت!/
این-گریستن- / قافیه برای نگریستن نیامده بود/ پایان، پایانی که کسی به کسی خبر نداد/
قافیه هم برای خودش/ لشکر برای بخواهدش، کم ندارد/ می نویسم "نیستم"/ که باورت شود/
تو همیشه "دوست دارم" منی/ سطری که هرگز برایش فکر قافیه نبودیم!

ترم 5 هم تموم شد، یعنی داره می شه ، 2 تا امتحان دیگه مونده تا پرونده ی این ترم هم بسته شه .نمی دونم باید خوشحال باشم از زود تموم شدن دانشگاه یا ناراحت. دلم می خواد مدام خاطرات رو مرور کنم و تو ذهنم تازه نگهشون دارم تا مبادا کمرنگ بشن و یواش یو اش فراموش بشن البته دوران دانشگاه انقدر واسه آدم قشنگه که به این زودیا فراموش نمی شن.اتفاقات تلخ و شیرین زیادی این مدت افتاده که هر کدوم حتی تلخشون هم واسه آدم شیرینه! مراسمهایی هم که تو دانشگاه وجود داره به نوبه ی خودش جالبه و خنده دار . یکی از این مراسم هم مراسم سوار شدن به سرویسه!
ترم اول و دوم که بودیم ، خیلی برامون مهم بود که حتما توی سرویس جایی پیدا کنیم و بشینیم .آخه همیشه تعداد دخترا زیاد بود و سرویسشون کم. واسه همین همه سر و دست میشکوندن تا هر طور شده یا جایی واسه نشستن پیدا کنن . البته الان با اضافه شدن چند تا سرویس مشکل حل شد.
مراسم اینطوری شروع میشد : وقتی سرویس میومد ، همه می دویدن تا بتونن زودتر سوار شن .هر کسی طی عملیات محیرالعقولی ! می دوید سمت در سرویس و از اونجایی که درشون کشویی باز میشه و دستگیره هم نداره ، باید مثل گربه که چهار چنگولی می چسبه به دیوار ، خودشو می چسبوند به شیشه ی در سرویس در حال حرکت ! و از هر وسیله ای هم در این راه استفاده می کرد تا در همون حال بمونه ! (سیریش خیلی واسه اینکار مناسبه !) بعد از ایستادن سرویس، وقتی راننده کلی ریشخند و پوزخند زد به این عملیات انتحاری بعضی از دخترا ،و خوب لذت برد و شارژ شد، دکمه ی باز شدن در رو می زد و در هم با سرعت حلزونی کنار می رفت . از اینجا به بعد، عملیات پرتاب کردن و پرتاب شدن داخل سرویس شروع می شد ! هر کسی زودتر پرتاب میشد ، میدوید تا هر چی بیشتر جا بگیره . واسه خودش ، دوستاش ، همسایشون و حتی بقال سر کوچه !
اینکه چطوری با 2 دست و 2 پا بتونی حداقل 10 تا صندلی رو رزرو کنی ، بستگی به ظرفیت دستها و پاها داره ! اگه پای آدم 180 درجه باز بشه که عالیه!
برای کسایی که این ظرفیت رو ندارن ، راه دیگه ای وجود داره ، که شخص باید هر چیزی  رو که دم دستش هست پرتاب می کرد روی صندلی های مورد نظر مثل کیف ، کتاب ، جزوه ، دفتر و ... حتی مداد !  خلاصه هر چیزی که نشون بده این صندلی رزرو شده .
اگه دوستای مورد نظر که براشون جا گرفته شد ، خوش شانس بودن و زود پرت می شدن داخل ، که میتونستن سر جاهاشون بشینن ،وگرنه عده ای خوش شانس دیگه جاشون رو غصب می کردن و اونا باید سرپا می ایستادن . در این صورت شخصی که وظیفه ی خطیر جا گرفتن رو به عهده داشت ، باید وسایلش رو از زیر دست و پای بقیه جمع کنه ، و از اونجایی که مقدار و چه بسا حجم و وزن و ارتفاع ! وسایل گم شده زیاد بود، این روش جا گرفتن دیگه منسوخ شد! و الان دیگه همه به این قانون نا نوشته عمل می کنن که هر کسی حق داره حد اکثر جای خودش و بغل دستیش رو بگیره .
ما دانشجوهای جدیدالورود اون زمان هم که از این ماجراها خبر نداشتیم و می دیدیم که همه 20 تا 20 تا جا می گیرن و اینطوری سر ما بی کلاه می مونه ، اوایل سعی می کردیم این عملیات رو انجام بدیم ، البته نا به اون شدت ،
منم از این قاعده مستثنی نبودم دیگه ، دویدن به سمت سرویس همانا و بارونی بودن و لیز بودن خیابان و زمین خوردن همان ! خوردم زمین و زانوم زخم شد .  البته زیاد تابلو نشد ، چون هنوز اوایل دانشگاه بود و برادرها ! و خواهر ها ! همدیگه رو نمی شناختن و خوش بختانه اون موقع اصلا برادری ! تو ایستگاه نبود ، چون تنها موقعی که آقایون مقدم میشن ، همین موقع اومدن سرویسه .
هر وقت که به جای زخم زانوم نگاه می کنم ، یاد اون روزا و لحظه ها می افتم و نیشم وا می شه ! الان دیگه برامون مهم نیست که توی سرویس جا داشته باشیم یا نه ، بشینیم یا نشینیم ، به قول خودمون " ما در هر صورت میشینیم "  حتی روی پله ها یا  کف اتوبوس! این شده شعار ما و چند نفر از دوستان . در این صورت هم قیافه ی خواهران! دیدنیه و هم قیافه ی برادران! البته فکر کنم دیگه دیوونه بازیای ما چند نفر واسه همه عادی شده !


پ.ن 1: یهو دلم خواست از حال و هوای دانشگاه بنویسم.
پ.ن2: انقدر از این کلمات " خواهران و برادران " بدم میاد که حد نداره!

- یک سردار را به من نشان بدهید که میلیارد ها تومان ثروت را از راه درست و حلال ، بدون رانت و پارتی ، بدست آورده باشد؟

:وزیر کشور دولت اصولگرا ی احمدی نژاد

   *این تحلیل هم جالب است، بخوانید.

دو بار مز مزه کن گناهت سر بشود

سرت که چرخ زد و گیج گیج گیج شدی

بخواب در بدنت ، عشق منتشر بشود

4، 5 روز بیشتر نمونده به تموم شدن تابستون عزیز و پاورچین پاورچین اومدن پاییز دوست داشتنی.
مهمتر از همه اینکه تا چند روز دیگه روزای قشنگ دانشگاه شروع می شه. امیدوارم این فصل جدید ، قشنگ تر و خاطره انگیز تر نسبت به قبل باشه.
واقعا که دوران مدرسه عذاب آور بود. من همینجا واسه ی دانش آموزانی که دوباره مجبورن این عذاب الیم مدرسه رفتن رو تحمل کنن ، آرزوی صبر می کنم! اون روزا اصلا دلم نمی خواست تابستون تموم شه و برگردم مدرسه.
12 سال از سالهای قشنگ زندگیمون رو توی این مدارس با قانونهای خشک و بسته شون هدر دادن. آخه آدم دلشو به چیه این مدرسه خوش کنه ؟
به کاربردی بودن درسهایی که مجبور بودیم حفظشون کنیم؟
یا اینکه مجبور بودیم از وقتی از خواب بیدار می شدیم تا وقتی می خواستیم بخوابیم ، هی مشق و تمرین و کوفت و زهرمار بنویسیم و حل کنیم؟
یا اینکه مجبور بودیم کتابهای حجیمی رو که معلوم نبود کدوم شیر پاک خورده ای نوشته بود، فقط حفظ کنیم و هیچ چی ازشون نفهمیم ؟
واقعا دلم می سوزه واسه ی بچه ای که تازه اول راهه و می خواد شروع کنه به مدرسه رفتن!
خوشحالم که تموم شد اون دوران جهالت!!
الان که 2، 3 سال میگذره از اون روزا، وقتی با روزای دانشگاه مقایسه میکنم ، می فهمم چه چیز فجیعی بود!
اما الان اوضاع فرق کرده ،الان لحظه شماری می کنم که زودتر تابستون تموم شه و بتونم برم دانشگاه.
واااای ، دوباره پاییز میاد و همراهش یه رگه ای از سرما رو با خودش میاره .
دوباره باد ، بارون ، سرما ، پالتو ، ... واااای که چقدر دوست دارم ،
چقدر دوست دارم دوباره توی سرما در حالی که خودمو توی پالتو پیچیدم و یه چتر گرفتم بالای سرم ،راه بیفتم برم دانشگاه و بعد از کلاس با دوستام زیر بارون آروم آروم قدم بزنم و هی حرف بزنیم و بگیم و بخندیم .
بعدش وقتی از آخرین کلاسمون تو ساعات آخر روز ، اومدیم بیرون ، بدوییم سمت بوفه و توی تاریکی و سرمای هوا که آدم دلش می خواد بچسبه به بخاری ، یه بستنی گنده بخوریم و از سرما بلرزیم !
چقدر دلم تنگ شده واسه اون روزا ، واسه دیوونه بازیامون ،دعواهامون ، خندیدنامون و خیلی چیزای دیگه .
دلم تنگ شده واسه ی خوردن یه ساندویچ گنده با یه عالمه فلفل روش!
واسه ی خل و چل بازیامون تو سرویس که هیچ وقت حتی اندازه ی ایستادن هم جا نداره و داره از فرط شلوغی می ترکه! حتی واسه ی نشستن روی پله های اتوبوس و چشم دوختن به تصویرهایی که تند و تند از روبه رومون رد می شه .
دلم تنگ شده واسه ی بیکار نشستن تو حیاط دانشکدمون ، حتی واسه ی ایستک خوردنامون !
واسه ی نشستن توی بوفه و خوردن یه عالمه چیپس و پفک و شکلات و چای و... طوری که دیگه رومون نمیشد بریم بگیم دیگه چی میخوایم!
واسه ی نشستن روی صندلی های کلاسمون و در حالی که وانمود می کردیم داریم به صحبت های استاد گوش می دیم ، یواشکی واسه ی هم میس مینداختیم !!
حتی واسه ی یواشکی دوز بازی کردن و اسم فامیل !!!
دلم تنگ شده واسه ی سوار شدن به سرویس داخلی و گشتن دور دانشکده های مختلف و پیاده شدن همون جایی که سوار شده بودیم !!
واااااااای ، یعنی دوباره همه ی این چیزای قشنگ تکرار می شه؟ من که دیگه طاقتم طاق شده ، دلم می خواد زودتر برسه این چیزای خوب .
فقط 4 ، 5 روز دیگه ، 4 ،5 روز .....